/Claude Code Kaynaklı Binlerce Parola GitHub’da Ortaya Çıktı

Claude Code Kaynaklı Binlerce Parola GitHub’da Ortaya Çıktı

Yapay zekâ destekli kodlama araçları geliştiricilerin iş akışını hızlandırırken, projelerde kullanılan parolaların ve erişim anahtarlarının yanlışlıkla yayımlanması riskini de beraberinde getiriyor. Uygulama güvenliği şirketi Apiiro’nun incelemesine göre Claude Code’un komut izinlerini kaydetme biçimi, bazı geliştiricilerin gizli bilgileri içeren proje ayar dosyalarını GitHub’da yayımlamasına yol açtı. Araştırmacılar, çok sayıda herkese açık depoda hassas bilgi içeren dosyalar buldu.

Apiiro’nun bulguları yalnızca tek bir aracın kullanımına ilişkin bir uyarı olarak görülmemeli. Temel risk, geliştiricilerin bir komutu onaylarken kullandığı parolaların veya anahtarların komut metnine eklenmesi ve bu metnin daha sonra proje dosyalarına kaydedilmesi. Bu dosyalar sürüm kontrolüne alındığında, bilgiler ekip dışındaki kişiler tarafından da görülebilir. Bir dosyayı sonradan silmek ise yayımlanmış içeriği ve Git geçmişindeki kopyaları otomatik olarak ortadan kaldırmayabilir.

İzin ayarları gizli bilgileri nasıl kaydedebiliyor?

Claude Code, geliştiricilerin belirli komutları tekrar tekrar onaylamasını önlemek için izinleri hatırlayabiliyor. Kullanıcı bir komutu onaylarken “Yes, and don’t ask again” seçeneğini seçtiğinde, araç bu izni proje klasöründeki bir ayar dosyasına kaydedebiliyor. Komutun kendisinde parola, erişim jetonu ya da başka bir gizli değer bulunuyorsa, bu değer de ayar dosyasına aynen yazılabiliyor.

Örneğin bir geliştirici, bir veritabanına bağlanmak için parola içeren bir komutu onaylayabilir. Komutun daha sonra çalıştırılmasına izin veren kayıt, yalnızca “bu komut güvenlidir” bilgisini değil, komut satırındaki hassas metni de içerebilir. Dosya yerel bilgisayarda kaldığı sürece risk sınırlı olabilir; ancak dosya Git deposuna eklenip GitHub gibi herkese açık bir platformda yayımlanırsa, gizli bilgi de kodla birlikte görünür hâle gelir.

Apiiro, 103.617 GitHub deposunda bu tür ayar dosyalarının 104.185 herkese açık kopyasını tespit etti. İncelenen kopyaların 1.994’ünde toplam 2.539 geçerli parola veya erişim anahtarı bulundu. Bu sayılar, bulunan dosyaların ve hassas bilgilerin kapsamını gösteriyor; her kopyanın mutlaka gizli bilgi içerdiği anlamına gelmiyor.

Hangi tür bilgiler açığa çıktı?

İncelemede veritabanı parolaları, API jetonları, SSH bağlantı bilgileri ve bulut hizmetlerinde yüksek yetkiye sahip anahtarlar gibi farklı türlerde gizli bilgiye rastlandı. Bazı değerler yalnızca sınırlı bir test ortamına erişim sağlarken, bazıları üretim sistemleri veya yönetici ayrıcalıklarıyla ilişkili olabiliyor. Bu nedenle bir anahtarın gerçek ve etkin olup olmadığı belirlenmeden, sızıntıların etkisini yalnızca dosyanın adına bakarak değerlendirmek mümkün değil.

Apiiro’nun raporunda, bir veritabanı sağlayıcısına ait yönetici düzeyinde bulut anahtarı, Azure PostgreSQL üretim veritabanı parolası, çalışan bir Square jetonu ve tıbbi kayıt veritabanına erişim sağlayan bir sahip parolası gibi örnekler yer aldı. Bu örnekler, kod depolarında bulunan bir değerin yalnızca geliştirici hesabını değil, şirket sistemlerini, müşteri verilerini veya hizmetlerin çalışmasını da etkileyebileceğini gösteriyor.

Gizli bilgi bulunan 1.105 depodan 539’unda Claude Code’un ilgili dosyanın commit’ine katıldığı bildirildi. Commit, bir projedeki dosya değişikliklerinin sürüm kontrol sistemine kaydedilmiş hâlidir. Bu bulgu, aracın her durumda gizli bilgileri kendi başına yayımladığı anlamına gelmez; dosyanın depoya eklenmesi ve yayımlanması sürecinde kullanıcının ve proje yapılandırmasının da rolü bulunur. Ancak hassas komutların ayar dosyalarına kaydedilmesi, yanlışlıkla commit edilme olasılığını artırabilir.

Etkilenen depoların çoğu bireysel geliştiricilere ait olsa da Apiiro 63 kurumun depolarında da benzer sorunlar tespit etti. Bu kurumlar arasında girişimler, yazılım şirketleri ve büyük yazılım sağlayıcıları bulunuyordu. Bir kurumsal depoda sızıntı yaşandığında, anahtarın erişim yetkisine bağlı olarak olayın etkisi şirketin iç sistemlerine veya müşterilere kadar uzanabilir.

.gitignore koruması neden her zaman yeterli değil?

Claude Code, ayar dosyalarının depoya eklenme riskini azaltmak için dosyayı geliştiricinin genel .gitignore listesine ekleyebiliyor. .gitignore, Git’e hangi dosya ve klasörleri sürüm kontrolüne almaması gerektiğini bildiren bir yapılandırma dosyasıdır. Bu önlem yararlı olsa da her çalışma biçiminde aynı sonucu vermiyor ve tek başına güvenlik garantisi sağlamıyor.

Örneğin depoların mevcut bir klasörün içine sonradan oluşturulduğu bazı durumlarda genel ignore kuralı beklenen şekilde uygulanmayabiliyor. Projenin başka bir bilgisayardaki kopyasında da aynı koruma bulunmayabilir. Dosya daha önce Git tarafından izlenmeye başlanmışsa, sonradan .gitignore’a eklenmesi izlemeyi kendiliğinden durdurmaz. Ayrıca genel ignore ayarı, projenin kendi .gitignore dosyasına yazılmadığı için ekip arkadaşlarına veya depoyu başka bir ortamda klonlayan kişilere aktarılmayabilir.

Bu nedenle geliştiriciler, yalnızca aracın oluşturduğu genel ayara güvenmemeli. Proje deposundaki dosyaların ve Git’in izlediği değişikliklerin ayrıca kontrol edilmesi gerekir. Dosyanın bilgisayarda bulunması ile dosyanın Git tarafından takip edilmesi farklı durumlardır; hassas ayar dosyalarının izlenip izlenmediği, depo durumuna bakılarak doğrulanmalıdır. Ekipler de proje düzeyindeki kuralları ortak depoda tanımlayarak korumanın tüm geliştiricilere uygulanmasını sağlamalıdır.

Geleneksel gizli bilgi tarayıcıları neden bazı parolaları kaçırıyor?

Gitleaks ve TruffleHog gibi araçlar, kod depolarında gizli bilgi aramak için yaygın olarak kullanılıyor. Bu tarayıcılar çoğunlukla belirli servislerin bilinen anahtar öneklerini, parola biçimlerini veya uzun ve rastgele karakter dizilerini tanımaya dayanıyor. Bu yaklaşım birçok sızıntıyı yakalayabilir; ancak her parola veya kimlik doğrulama değeri beklenen biçimde yazılmadığı için tüm durumlarda yeterli olmayabilir.

Apiiro’ya göre PGPASSWORD= biçiminde verilen bir parola, sshpass -p komutuna eklenen bir değer ya da mysql -p sonrasında yazılmış bir parola, bazı tarayıcılar tarafından sıradan metin gibi değerlendirilebilir. Benzer şekilde, curl komutlarının yetkilendirme başlıklarında kullanılan jetonlar da kullanılan tarama kurallarına bağlı olarak gözden kaçabilir. Bir değerin biçimi tanınmadığında, tarayıcı onu hassas bilgi olarak işaretlemeyebilir.

Dolayısıyla gizli bilgi taraması önemli bir koruma katmanı olsa da tek başına yeterli değildir. Kurumlar, kullandıkları araçları gerçek komut örnekleri ve kendi teknoloji altyapılarındaki gizli bilgi türleriyle sınamalı; tarama kurallarını düzenli olarak güncellemelidir. İnsan incelemesi, kod incelemesi ve olay müdahale süreçleri de otomatik taramayı tamamlamalıdır.

Risk Claude Code ile sınırlı değil

Apiiro, benzer gizli bilgi risklerinin farklı yapay zekâ destekli geliştirme araçlarında ve çalışma dosyalarında da görülebildiğini bildirdi. Araştırmacılar; yapay zekâ ajanlarıyla yapılan yazışma geçmişlerinde, hafıza dosyalarında, görev devir notlarında ve dağıtım yönergelerinde hassas değerler buldu. VS Code Copilot’un otomatik komut onayı ayarları da benzer risklerle ilişkilendirildi.

Bu tür dosyalar çoğu zaman kaynak kodundan ayrı veya geçici çalışma verisi gibi görülse de içlerinde üretim sistemlerine erişim sağlayan bilgiler bulunabilir. Ayrıca benzer dosyaların Hugging Face ve GitLab depolarında da tespit edilmesi, sorunun tek bir kod barındırma platformuna ya da yapay zekâ aracına özgü olmadığını gösteriyor. Yayımlanan bir gizli bilgi, projenin paketlerine, Docker imajlarına veya arşivlerine de kopyalanmış olabilir. Bu yüzden inceleme yalnızca ana GitHub deposuyla sınırlı tutulmamalı.

Geliştiriciler ve ekipler hangi adımları atmalı?

Apiiro, düz metin biçiminde gizli bilgi içeren kuralların silinmesini ve açığa çıkmış olabilecek parolaların ya da anahtarların gecikmeden değiştirilmesini öneriyor. Burada öncelik, ilgili kimlik bilgisinin erişimini iptal etmek veya yeni bir değerle değiştirmektir. Bir dosyayı depodan silmek, daha önce yayımlanan değeri geçersiz kılmaz; Git geçmişinde, sürüm kopyalarında, arşivlerde veya başka kişilerin yerel depolarında eski içerik bulunabilir.

Şüpheli bir anahtarın etkin olup olmadığı bilinmiyorsa, güvenli yaklaşım onu sızmış kabul ederek değerlendirmek ve yetkili güvenlik ekibiyle birlikte incelemektir. Anahtarın hangi sistemlere eriştiği belirlenmeli, kullanım kayıtları kontrol edilmeli ve gerekiyorsa erişim yetkileri daraltılmalıdır. Özellikle yönetici yetkili veya üretim ortamına erişebilen kimlik bilgileri için hızlı müdahale önem taşır.

Parolaları ve jetonları komutların içine doğrudan yazmak yerine, gizli bilgi yöneticilerinde tutulan değerleri kullanan ortam değişkenlerinden veya güvenli kimlik bilgisi mekanizmalarından yararlanılabilir. Böylece komut dosyasında gerçek parola yerine, çalışma sırasında güvenli kaynaktan sağlanan bir değişken kullanılır. Bu yöntem de tek başına kusursuz değildir; değişkenlerin, günlüklerin ve çalışma ortamı yapılandırmalarının ayrıca korunması gerekir. Ancak gizli değerin kaynak koduna veya komut geçmişine açıkça yazılmasını önlemeye yardımcı olur.

Ekipler, claude, cursor ve gemini gibi yapay zekâ araçlarının oluşturduğu klasörleri ve ajan hafıza dosyalarını da hassas veri barındırabilecek içerikler olarak değerlendirmelidir. Bu dosyalar depoya eklenmeden önce gözden geçirilmeli ve uygun durumlarda proje düzeyindeki .gitignore kurallarına alınmalıdır. Ayrıca GitHub’ın gizli bilgi taramasının etkinleştirilmesi, hangi yapay zekâ aracının kullanıldığından bağımsız olarak ek bir erken uyarı katmanı sağlayabilir.

Claude Code geliştirme ekibinin lideri Boris Cherny, Anthropic’in bu tür sızıntıları önleme yollarını incelediğini doğruladı. Cherny, ayar dosyasının sürüm kontrolünde yayımlanmak üzere tasarlanmadığını ve raporda bulunan vakaların geliştiricilerin dosyayı elle oluşturup depoya eklemesiyle bağlantılı olduğunu belirtti. Ayrıca izin ve yasak listelerini elle yönetmek yerine daha güvenli bir seçenek olarak Auto modunun kullanılmasını önerdi. Bu açıklama, dosyaların yanlışlıkla yayımlanması riskini ortadan kaldırmaz; geliştiricilerin ayarları ve commit’leri kontrol etme sorumluluğu devam eder.

En güvenli yaklaşım, gizli bilgilerin hiçbir zaman kaynak koduna veya sürüm kontrolüne gireceğini varsaymamaktır. Yapay zekâ araçlarının oluşturduğu dosyalar da diğer proje dosyaları gibi incelenmeli; otomatik tarama, doğru depolama yöntemleri, dar erişim yetkileri ve hızlı anahtar yenileme süreçleri birlikte uygulanmalıdır. Böylece bir komutun kolaylık amacıyla kaydedilmesi, parola veya erişim anahtarının istemeden yayımlanmasına dönüşmeden engellenebilir.